Niesamowity czas! Przyszło wielu wolontariuszy. Przemawiało wielu mówców. Odbyliśmy wiele rozmów. Miało miejsce wiele modlitw. Na stołach znajdowało się wiele jedzenia. Dostępnych było wiele ubrań. Panowały uśmiech i życzliwość. Doświadczyliśmy niezwykłej wspólnoty!

Na początku spotkanie pobłogosławił nas ksiądz katolicki, który przechodził obok i zatrzymał się, aby zobaczyć czym się zajmujemy. Potem podszedł człowiek z Gwatemali, młodzi ludzie z Włoch i kobieta z Niemiec. Modliliśmy się razem. Kilka osób po raz pierwszy stanęło przed mikrofonem i wydało świadectwo na temat Bożej mocy.

Jezus nie powołał na swoich uczniów ludzi doskonałych i świętych. Zaprosił do swojej misji prostych i niewykształconych rybaków. Ci, którzy powiedzieli Mu TAK, po trzech latach stali się mężami Bożymi. Stało się według przysłowia: Z kim przestajesz, takim się stajesz.

Modlimy się i głosimy dobrą nowinę o życiu w Bożej mocy i zwycięstwie. Ludzie przystają i słuchają. Zawsze rozmawiamy z nimi z szacunkiem. Niektóre osoby twierdzą, że są ateistami, inne, że wierzą jedynie we własny rozum. Każdy ma prawo wierzyć w co chce. Nie chcemy nikogo do niczego namawiać, przekonywać, czy komuś czegokolwiek udowadniać. Dzielimy się jedynie tym, czego doświadczyliśmy i co z przekonaniem możemy powiedzieć, że działa w życiu – moc żywego Boga.

Obie kobiety są z południa Polski. Jedna chce odejść. Druga chce rozmawiać.  Mówi, że chce poznać Boga, lecz nie potrafi. Chce wierzyć, chce chodzić Jego drogami, ale się boi. Nie pozwala, aby ją pobłogosławić. Rzadko się spotykamy z przypadkami tak dużej gorliwości i jednocześnie rezerwy.

Na koniec modlimy się w kręgu. Kilka osób przyłącza się do nas. Podnosimy głowy do nieba. Gwiazdy nad nami wołają pochwalny hymn o potędze Stwórcy, którego wywyższamy podczas każdego spotkania Kościoła Ulicznego.

Maciek

– „Szukajcie najpierw Królestwa Bożego i sprawiedliwości jego, a wszystko inne będzie wam dodane” (Mt 6,33). Królestwo Boże to Boża obecność, która przynosi przemiany. „A jeśli Ja palcem Bożym wyrzucam złe duchy, to istotnie przyszło już do was Królestwo Boże”, nauczał Jezus. Szukanie Boga żywego i zabieganie o Niego jest najważniejszym z naszych zadań. Kiedy On przychodzi pojawia się żal za grzechy, odnowiony umysł, nowe pragnienia, dary Ducha Świętego. Każdy z nas potrzebuje naprawy w jakiejś sferze naszego życia, ale tylko w jeden sposób może się to stać – poprzez zabieganie o Bożą obecność i bezgranicznie poddawanie się jej – nauczamy.

– Co się tutaj odbywa? – pyta człowiek o ciemnej karnacji skóry, który przyjechał z Wysp Zielonego Przylądka. Opowiadamy mu o Jezusie, który chodził wśród ludzi, by nauczać, pomagać i uzdrawiać. Jest wzruszony ratunkowym planem Boga.

Hisham jest z Libii. Przyleciał godzinę temu. Chodził po Starym Mieście i tak trafił na spotkanie Kościoła Ulicznego. Nic nie rozumie, ale z zainteresowaniem przygląda się ulicznemu zamieszaniu. Opowiadamy mu o miłości Boga do człowieka oraz o tym, że nazywa nas swoimi synami i córkami. Jest przejęty. Proponujemy mu modlitwę.
– Ale ja jestem muzułmaninem – mówi zaskoczony.
– To wspaniale. Bóg kocha muzułmanów. Pragnie ich kochać i błogosławić tak samo, jak wszystkich innych ludzi – wyjaśniamy mu, a on z chęcią się zgadza na modlitwę. Jest bardzo kulturalny i otwarty.

Dzisiaj jest z nami Boża Banda Byłych Bandytów. Opowiadają przejmujące historie swojego życia czyli o tym jak Bóg ich uratował.
– Spędziłem 25 lat w więzieniu. Byłem złym człowiekiem, ale Bóg mnie odnalazł i dał mi nowe życie – mówi Piotr Stępniak. W tym momencie z tłumu wychodzi wytatuowany mężczyzna, który podchodzi do niego i się przytula. Rozumieją się bez słów.

Jakiś muzyk uliczny nasyła na nas policję. Powodem jest to, że chce zbierać pieniądze i uważa, że my mu w tym przeszkadzamy. Policjanci podchodzą do nas i dziękują nam za to co robimy dla ludzi potrzebujących.

Na ulicy jest dzisiaj wiele osób. Przystają, słuchają, rozmawiają, modlą się razem z nami, dziękują za poświęcony czas. Królestwo Boże jest tutaj żywo obecne. Niczego więcej nie potrzeba.

Maciek

– „Bo kto pełni wolę Bożą, ten jest Mi bratem, siostrą i matką” (Mt 12,50) – powiedział Jezus do zebranych. Tak niewiele trzeba, aby być należeć do Bożej rodziny, a zarazem tak wiele. Wiemy kim jest brat, siostra i matka, ale co to znaczy pełnić wolę Bożą? Tylko Duch Święty może to objawić – nauczamy zebrany tłum.

Po raz kolejny głosimy ewangelię na ulicy. Za każdym razem jesteśmy tak samo bardzo zachwyceni tym, co czyni Bóg, Jego mądrością i dobrocią. Kochamy ludzi, którzy tutaj specjalnie przychodzą i tych którzy przechodzą przypadkowo. Bóg daje nam tę miłość, pasję i entuzjazm.

Spotkanie rozpoczyna się niemrawo. Jest dosyć pusto. Na razie jest tylko 10 bezdomnych osób i 3 wolontariuszy. Pada deszcz. Moknie nam sprzęt. Jest szaro i zimno. Są to takie chwile kiedy człowiek się zastanawia czy rzeczywiście robi właściwe rzeczy. To chwile, gdy na nowo podejmuje się wyzwanie do robienia tego, do czego kiedyś przekonał ciebie Bóg.

Rozkładamy stoły, rozlewamy herbatę, wieszamy baner, rozstawiamy mikrofon i kolumny. Tworzymy przestrzeń dla Boga, by mógł działać i dotykać ludzi. W ferworze przygotowań, z kapturem na głowie i przymrużonymi od deszczu oczyma zauważam, że zebrało się 50 osób. Stoją i czekają na zupę i na Słowo. Mówimy o Bożej miłości „pomimo wszystko i wbrew wszystkiemu”, o drugiej szansie oraz o dziesiątej możliwości. Ludzie bezdomni słuchają. Pomimo deszczu cierpliwie schylają głowy do modlitwy. Piotr po raz pierwszy gra dzisiaj na gitarze. Wierzy, że jego chrześcijaństwo musi być realizowane praktycznie, bez względu na porę roku i pogodę. Dzięki jego determinacji raźniej się przemawia, łatwiej mówi o Bogu, weselej rozlewa zupę.

Modlimy się chorych i znowu kupujemy leki. Pocieszamy i kierujemy do miejsc, gdzie można znaleźć dalszą pomoc. Siejemy, podlewamy, czekamy na żniwa. Szlifujemy wytrwałość, choć ziębną nam ręce. Na końcu modlimy się w kole, z uczestnikami, przechodniami i wolontariuszami. To spotkanie przypomina nam kim jesteśmy, kim jest nasz Ojciec i jaki sens ma nasze życie.

Agata Strzyżewska

Idealne popołudnie! Piękna pogoda. Ulice pełne ludzi. Wielu wolontariuszy. Wielu mówców. Spokój. Atmosfera łaski.

Pan Stanisław wyznaje, że jest mało mówny i unika ludzi, ale na spotkanie Kościoła Ulicznego lubi przychodzić, bo czuje się tutaj lubiany i ma poczucie bezpieczeństwa.

Bezdomny mężczyzna przepuszcza jakąś kobietę przodem i mówi: „Proszę bardzo! Mi się nie spieszy”.

Pewien człowiek nie zdążył na posiłek. Jakaś osoba oddaje mu swoją kiełbaskę, którą zostawiła sobie na później. Piękny gest. Piszę o tym z radością, bo nie zawsze tak się dzieje. Bywają dni kiedy tłum się pcha, kłóci i przeklina. Dzisiaj wszystkie serca są zmiękczone Bożą dobrocią.

Pan Mirosław nie ma lekko. Pracuje w trzech miejscach. Za pokój nie płaci, bo ma go w zamian za opiekę. Jest bardzo wdzięczny za sytuację w jakiej się znajduje. Nie pije. Wspaniały, pracowity człowiek.

Wiele osób się dzisiaj zatrzymuje. Chcą porozmawiać. Opowiadają o sobie. Proszą o modlitwę. W powietrzu unosi się atmosfera Królestwa Bożego. Rozgrzewa myśl, że będziemy jej doświadczać przez całą wieczność.

Maciek

Jest bardzo zimno. Nikt nic nie mówi. Po prostu wykonujemy swoje obowiązki. Rozumiemy się bez słów. Rozdajemy czapki, skarpety, rękawiczki i kalesony. Robert z Marianem przywożą zupę. Robi się cieplej.

Bardzo atrakcyjna młoda kobieta stoi jak zamurowana.
– Boże! Ktoś to robi – mówi.
– Co robi? – pytamy.
– Pomaga tym upadłym ludziom.
– Dlaczego tak to Ciebie porusza? – pytamy.
– Bo niedawno sama korzystałam z takiej pomocy – mówi ze łzami w oczach. Przytulamy ją. – Od 13 roku życia ciężko piłam. Niedawno z tego wyszłam. Pomogły mi terapie i Bóg. Myślałam o tym, aby zacząć pomagać i nagle spotykam was. Chciałabym się przyłączyć. Czy mogę? – cieszymy się z jej oferty.

Młoda, zadbana dziewczyna mówi, że jest bezdomna. Pyta co to za impreza i co będziemy tutaj robić.

– Będziemy się modlić i błogosławić ludzi – odpowiadamy. Słucha zdziwiona.

„… trzeba porzucić dawnego człowieka, który ulega zepsuciu na skutek zwodniczych żądz, odnawiać się duchem w waszym myśleniu i przyoblec człowieka nowego, stworzonego według Boga, w sprawiedliwości i prawdziwej świętości (Ef 2,22-24) – zaczynamy nauczanie.

+3C. Jest sucho i przyjemnie. Idealny wieczór. Przyszło tak wielu ludzi (ok. 200), że wyraźnie brakuje wolontariuszy, których jest tylko 15. Mamy zupę i grillowane kiełbaski, które obsługuje Justyna. Mariusz przynosi dużo kanapek, a Maja mnóstwo chleba z piekarni.

Jest dzisiaj z nami grupa młodzieży z gdyńskiego Kościoła Chrześcijan Baptystów. Wystawiają przedstawienie. Dziewczyna styka się z różnymi pokusami w życiu. Próbuje alkoholu, próbuje dopasować się do trendów mody, sprzedaje się za pieniądze. Popada w bulimię. Dochodzi do próby samobójczej. Przez ten cały czas Jezus woła do niej, ale ona Go nie słyszy, bo Jego głos jest zagłuszony przez hałas świata. W pewnym momencie dociera do niej to, co Jezus dla niej zrobił na krzyżu. Oddaje Mu swoje życie. Rozlegają się oklaski widzów. Nic dziwnego. Przedstawienie mówi o prawdziwych problemach, z którymi w tych czasach zmaga się większość młodzieży. Mateusz wygłasza długie przemówienie po spektaklu. Przemawia też jedna z młodych aktorek. Tak ogólnie przemawia dzisiaj wiele osób. Przez całe spotkanie ktoś stoi przed mikrofonem.

W oddali widać wolontariuszy, którzy co chwilę modlą się o kogoś. To bardzo piękny widok.

Młody człowiek o kulach, przetrącony przez choroby, żali się Agacie na swój los. Mówi, że brakuje mu nawet chleba. Rozmowę słyszy bezdomna kobieta, która natychmiast otwiera swoją torbę i mówi:
– Co my tu mamy? Mam chleb, który mogę ci dać. Dam ci też ser – szpera głębiej. – Mam też sałatkę w pojemniczku. Dam ci ją. Dam ci też kilka jabłek.
Kobieta wszystkie produkty zdobyła podczas „wędkowania” pod Biedronką. Chłopak bardzo się cieszy. Czy to nie na tym polega prawdziwa ewangelizacja?

Bardzo wiele się dzisiaj dzieje. Spotkanie jest bardzo bogate duchowo. Piękny wieczór w Bożej obecności!

Maciek

Dzisiaj gościmy Bożą Bandę Bożych Bandytów, która jak zwykle z wielką pasją opowiada o potędze Boga. Piotr i Gosia mówią o głupocie własnych wyborów, zranieniach ze strony ludzi i o kochającym Bogu, który zawsze jest gotowy, aby podnieść i przenieść przez trudne chwile. Łukasz gra na gitarze i śpiewa. Pod koniec spotkania temperatura spada do -9C. Podziwiamy, że wiąż jest w stanie grać. Dziękujemy mu za poświęcenie. Gosia jest raperką. W taki sposób opowiada dramatyczną historię swojego życia.

Pewna Polka z Londynu jest zachwycona ideą Kościoła Ulicznego. Rozmawiamy z nią. Jest szczera i otwarta. Błogosławimy ją w modlitwie. Odpowiada przytuleniem. To piękne jak Bóg jednoczy ludzi.

Inna kobieta jest Tajlandii. Podróżuje po Polsce. Była już w Warszawie i w Krakowie. Jutro jedzie do Torunia. Jest buddystką i profesorem socjologii na uniwersytecie. Opowiadamy jej o Jezusie Chrystusie, który ma plan dla życia każdego człowieka, nawet tego najbardziej zagubionego. Kobieta słucha z zainteresowaniem i wielkim szacunkiem.

Dwóch młodych chłopaków słucha ewangelii o Jezusie Chrystusie. Nie żyją dobrze. Wyglądają na pewnych siebie, ale są zagubieni. Oferta Jezusa okazuje się dla nich atrakcyjna. W modlitwie mówią o pragnieniu poznawania Jego bardziej. To najwspanialszy moment wieczoru!

Maciek Strzyżewski